Genel / Yazılar

İlk Kitap Güç Kaynağıdır

Share this post

Suavi Kemal Yazgıç

İlk kitap bir muştudur. Yazarın dergilerde parça parça yayınladıkları ilk kez bir araya gelmiş, iddiası ilk kez tamamen kendi imzasını taşıyan bir bütünün içinde yer almıştır. Dergilerde farklı farklı bütünlerde yer alan ve bu yüzden gücünü, zaafını tam ele vermeyen ürünler kitap bütünü içinde kaçacak deliği olmayan bir meydanda tek başına ayakta olmaya çalışır. İlk kitap bu yüzden önemlidir.

Kimi yazarlar elindeki yazı yelpazesini alabildiğine daraltmayı tercih eder. Kendini hem dışarıda hem de kendi içinde en net, en keskin tanımla bildirmek isterler çünkü. Bu bir tercihtir. Kimi yazarlar da başka bir tercihte bulunurlar. Yelpazeyi açabildikleri kadar açarlar. Sahnenin geniş olması “falso” yapma ihtimalini de “foyanın” açığa çıkması ihtimalini de güçlendirir. Bu riski göze alan yazar zaman zaman hata yapsa da ise daha uzun soluklu bir yazı macerasını hak ederler bence.

Öykü Karnavalı

Elif Genç, yelpazesini alabildiğine açan bir yazar. Bir öykünün, bir dilin varyasyonlarını çoğaltmıyor. Düşünsene Hızır Bendim bir kaleydoskopa benziyor bu açıdan. Dil, üslup, tema seçimi, anlatım bir yere sabitlenmiyor ve sayfalar ilerledikçe Düşünsene Hızır Bendim bir öykü karnavalına dönüşüyor. Her yazdığı öykünün hakkını vermeye çalışmış Elif Genç. Bu yüzden de Düşünsene Hızır Bendim, bir ilk kitap güzellemesini değil rüştünü kazanmış bir yazar için teslim edilmesi gerekeni hak ediyor. Çünkü biz okuru anlattığı hikayeye inandığına inandırabiliyor. Evet, bu çok az yazarın başardığı bir durum. Pek çok yazar anlattığı/ yazdığı hikayeye inanmaz ve inanmış gibi görünmeye çalışır, bir o kadar yazar da hikayesine inandığını okura yansıtamaz. Elif Genç, bir yazar olarak azın azındaysa onu farklı kılan ancak bu özelliği olabilir.

Elif Genç’in yazdıklarından, temalarından tek tek bahsetmek istemiyorum. Çünkü kitabın anlattıklarıma indirgenmesinden korkuyorum. Şimdi kitabın ilk öyküsünden bahsetsem modern bir şehrazad imgesi doğacak aklınızda ve bu Elif Genç’e haksızlık ettiğim anlamına gelecek. “Fellini Bana Rol Verdi”yi anlatsam bu sefer genç/yerli bir Vonnegut gibi algılamış ve algılatmış olmaktan korkarım. Oysa hiçbiri değil Elif Genç. O sadece kendisi olmaya çalışırken güzergahını uzun yoldan çizmeyi tercih eden bir yazar ve her uğrağında kendisi kalmayı başarıyor.

Yazının tamamını Okur’un 7. sayısında bulabilirsiniz: https://goo.gl/QhUxKc

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

Önerilen Yazılar

Tarihsel ve Sosyolojik Bilinç Tarihi Bir Tekerrür Olmaktan Çıkarabilir