Yunus Emre’nin, “Ne varlığa sevinirim, ne yokluğa yerinirim” dediği mertebe; yaratıcıyla bütünleştiği, dünyevi prangalarından sıyrılıp benliğinin hiçlikte eridiği, teslimiyet ve huzur makamıydı. Günümüz insanının içine düştüğü, varlık ve yokluk farkının silindiği modern araf, ne yazık ki koskoca bir ruhsal boşluktan ibaret. Bu

Tam metin abonelikle açılır

Yazının devamını okumak için abone olun.

Abone ol